Uit het archief van www.buddha-dharma.eu





De Tripitaka Koreana


Klik naar de volgende bijdragen:


De traditionele versie



Tripitaka Koreana Op 13 juli 2004 bracht CNN het nieuws dat een bedrijf geaffilieerd met Microsoft, Highbeam, gereed gekomen is met het digitaliseren van de Tripitaka Koreana die in het koreaans de Koryo Daejanggyeong heet.

De Tripítaka Koreana, bewaard in de Haeinsa-tempel, is een serie in 18.258 houten planken gegraveerde uitgave van de gehele boeddhistische canon. Het werk ontstond in de zeventiende eeuw en werd uitgevoerd door een groep toegewijde monniken van Haeinsa-tempel in Zuid Korea. Het werk bestaat uit 15 miljoen karakters die zo perfect zijn uitgevoerd dat het lijkt of slechts een persoon ze gegraveerd heeft. De behuizing van de Tripitaka Koreana is op zichzelf al een wonder: het werk is over de eeuwen in perfecte conditie gebleven zonder dat ook maar enig houtblok gespleten is of krom is getrokken. Dit is het resultaat van een perfecte natuurlijke airconditioning die naar het schijnt door geen enkel mechanisch systeem kan worden geëvenaard.
In 1992 begon een groep monniken de canon te computerizeren. Het werk bleek echter al snel te gecompliceerd voor relatieve leken, zodat in 1994 een bedrijf met de naam Samseong Group te hulp snelde. In het jaar 2000 meldde het bovengenoemde bedrijf Highbeam een eerste resultaat. Een serie van "15 sheets of CD-Roms" was gereed gekomen.
Nu in 2004 het hele project is afgerond, inclusief de door Haeinsa gewenste extra digitalisering, organiseerden de monniken een bijzondere ceremonie in het bibliotheek-gebouw, met de wens dat een groot publiek kennis zal kunnen nemen van al hetgeen de Tripítaka Koreana behelst.

In een ultrakorte bijdrage toonde de koreaanse ChosunIlbo van 23 oktober 2006 hoe "inwoners van Hapcheon-gun boeddhistische Geschriften, bekend als de "Tripítaka Koreana", of de "Palman Taejanggyong" die meer dan 80.000 blokdrukken omvat, op hun hoofd dragen."
Deze processie vond op 22 oktober, in de regen, plaats voor de hoofdtempel van de Jogye Orde in Seoul. Met deze processie werd opnieuw opgevoerd hoe 600 jaar geleden de boeken van het Ganghwa-eiland naar de Haeinsa-tempel in Hapcheon-gun werden gebracht.

Tijdens de achtste International Advisory Committee die in Pretoria, Zuid-Afrika gehouden werd, heeft de Unesco de Tripítaka Koreana aan de Werelderfgoederen-lijst toegevoegd. Dit werd op 18 juni 2007 bekend gemaakt.

In 2011 wordt gevierd dat de Tripitaka Koreana 1000 jaar oud is. Besprekingen tussen Noord en Zuid die in de eerste twee maanden van 2010 werden gevoerd, hebben opgeleverd dat Noord-Korea zal deelnemen aan deze viering

.

Onderzoek in 2010/2011


Onderzoeker Oh Yun-hee heeft in 2010/2011 een boek uitgebracht over de Tripítaka Koreana.

Hij noemt de set die nu in de Haeinsa is opgeslagen "een vervalsing". Die betiteling, zo zegt hij, is bewust gekozen; niet "kopie" of iets dergelijks, maar vervalsing, om Korea wakker te schudden tot zijn recente onderzoeksresultaten. Uit een gesprek dat hij had met Baek Sung-ho van de JoongAng, en dat op 16 februari werd gepubliceerd, moeten we toch concluderen dat "vals" verkeerd gekozen is.

De oorspronkelijke set werd in 1011 gebeiteld tijdens de Goryeo-dynastie (918-1392). De tekst volgde die van een Chinese canonieke set, die Kaiyuan Shijiao lu heet. (Opvallend daarbij is dat het woord lü 'verhandeling' betekent, niet 'canon' of 'sūtra'.) Die Chinese versie, uit de Song-dynastie werd in 983 gemaakt.
De eerste versie was de oudste complete canonieke set op het aziatische vasteland.

In 1094 werd een verbeterde versie gemaakt. Tijdens de Mongoolse invasie in 1232 werden zowel de oorspronkelijke als de verbeterde versie van de Koreaanse Tripitaka vernietigd, zegt Oh. Ze gingen in vlammen op. Wellicht door een tempelbrand.
Wat Haeinsa nu bewaart, zegt hij, is een tweede editie van de verbeterde versie uit 1094. Of, zoals hij zegt, de derde editie als je de Song-versie meerekent. Met het beitelen van de nu bekende editie werd in 1236 begonnen, en het geheel nam 16 jaar in beslag. Oh meent dat de nu bekende editie weer helemaal het oorspronkelijk Song-model volgt, tot en met de kaligrafie. (We moeten dan aannemen dat het beitelwerk gedaan is op basis van een gedrukte versie van de Chinese canon.)

Na Korea gingen ook andere landen en dynastieën — Japan, de Liao (d.w.z. de Kitan), de Yuan, Ming en Qing — op hout uitgebeitelde versies maken. Ze zouden daarbij gebruik hebben gemaakt van een gedrukt voorbeeld van de Koreaanse versie omdat die versie niet alleen compacter was, maar ook inhoudsopgaven bezat. Bovendien kende de Song-versie zo'n 500 tot 1000 spelfouten, en die zijn in de Koreaanse editie voor een groot deel verbeterd.